Scharnierpunt

Naast nieuwe commerciële opdrachten (onder andere een grote klus voor Heineken in januari) maakten we de afronding van The Chocolate Factory af en werkten we aan de speelfilm Occurrence.

Tegelijk werd Siloscoop concreet. Het projectplan kreeg vorm en er werd hard gewerkt aan een uitdagende subsidieaanvraag, waarmee de stap richting Siloscoop en filmbeleving in de praktijk werd gezet.

Niet meer alleen een idee, maar gewoon doen: samenwerken, programmeren, uitvoeren. Parallel groeide er een onderwijsspoor rondom Lights. Schoolbezoeken en gesprekken kwamen op gang, en het werd duidelijk dat dit niet bij één vertoning hoefde te blijven. Het project begon zich af te tekenen als een belangrijke bouwsteen in de opstart van Siloscoop.

The Chocolate Factory & Lights op festival

2024 vroeg veel van het team. Het grootste deel van het jaar stond in het teken van The Chocolate Factory. De nieuwe ruimte werd ingericht, er werd gesloopt en opgebouwd, en het project trok alles tegelijk: creatief, technisch en organisatorisch. De productie ging steeds meer leunen op uithoudingsvermogen en gaandeweg kwam er ook een fysieke en mentale grens in beeld. Energie herstelde niet meer vanzelf, en zelfs eenvoudige dingen vroegen ineens te veel. Vanaf dat moment ging het om overeind blijven. Er volgde een periode waarin aanwezigheid op de zaak niet vanzelfsprekend was, terwijl het project wel doorliep. Ondanks dat het zwaar was, was het ook de leukste, meest complexe en meest creatieve productie die we ooit hebben gedaan.

Tegelijk leefde Lights verder buiten de studio. De film ging het festivalcircuit op, met inzendingen, vertoningen en gesprekken. Er zat een wrang randje aan: een prijs winnen, maar het moment missen omdat erbij zijn niet lukt. Naast alle producties werd er gericht geïnvesteerd in de volgende fase voor Siloscoop. Er kwam een nieuwe bioscoopprojector bij en richting het einde van het jaar stond de technische basis grotendeels compleet.

Film Mennekes & Lights in productie

In het vroege voorjaar ontwikkelden we Film Mennekes, een driedimensionale kunstinstallatie in Industry Bioscoop. De zomer startte met het animeren van Lights in stop-motion, beeld voor beeld. In een periode van drie maanden werd er 12 uur per dag, zes dagen in de week geanimeerd.

Tegelijk veranderde er veel om ons heen. In oktober moesten we ons kantoor uit en verhuisden we naar een nieuwe ruimte. Dat ging, zacht gezegd, niet soepel en drukte op alles: planning, energie en geld. Juist in die periode verstevigden we ook de banden met culturele partners en legden we betere connecties met de gemeente. In die beweging tekende Siloscoop zich steeds concreter af als volgende stap. Minder bijgedachte, meer richting.

Lights bouwen & Jumbo

2022 begon met de ontwikkeling van Lights. Armaturen voor de poppen, karakterdesign van wollen hoofdjes, tests, en dagenlang prutsen. Het project schoof langzaam van idee naar iets dat je steeds meer kon vastpakken. Om de basis draaiend te houden bleven we ondertussen commercials maken. We draaiden grote opdrachten voor Jumbo en pakten kleinere klussen mee.

Maar er kwam ook onrust: onze studio in de NPF Toren zou op termijn verdwijnen, voor een nieuw te bouwen interactieve attractie. We moesten op zoek naar een nieuwe ruimte op de Noordkade en de studio waar we alles hadden opgebouwd achterlaten.

Gelukkig bleef Le Pain bewegen op het festivalcircuit. De film won zeven keer Beste Korte Film en bracht ons, samen met de inmiddels van investeerder naar producent gepromoveerde Klaas Bies, naar York voor het Aesthetica Film Festival. Het was een bevestiging dat onze filmambitie publiek vond, ook buiten de commerciële context.

Le Pain & een nieuwe richting

Terwijl de wereld nog half op slot zat, draaiden we midden in de tweede golf de opnames van Le Pain. Het was een productie die je alleen rond krijgt met een klein, hecht team, een strakke planning en een extreme dosis geluk. Iedereen die aan Le Pain meewerkte, heeft een klein stukje van zichzelf toegevoegd. Bescheiden en vaak onzichtbaar, maar voelbaar in het geheel.

De rest van 2021 stond in het teken van montage, nabewerking en afronding. Joep van Uden werkte parallel aan een making-of, die samen met de korte oorlogsfilm in première zou gaan. Die première werd een moment op zichzelf: ruim 140 man in de zaal en een avond die ons liet voelen wat eigen werk kan losmaken.

In het verlengde daarvan begonnen we ook te begrijpen hoe je zo'n film de wereld in brengt. Le Pain werd een brug naar festivals. We begonnen een pad vooruit te zien in onze fictieambities.

Tegelijk liep het commerciële spoor door. Opdrachten kwamen voorzichtig terug en we pakten werk aan om de basis draaiend te houden. In september kwam er een persoonlijk kantelpunt: werk en privé raakten elkaar. Aan het einde van het jaar ontstond daardoor de eerste inspiratie voor onze volgende film: Lights.

Eerste subsidie & pandemie

Het jaar begon met een werkonderzoek in Rotterdam naar fictiefilmfinanciering, samen met Klaas Bies. Hij wist ons met enige klem te overtuigen om een crowdfundcampagne te starten voor de film. Dit dwong ons het plan scherp te krijgen en het proces eens echt „volgens het boekje‟ vast te leggen. Als onderdeel van die crowdfund dienden we onze eerste subsidieaanvraag in. Het bedrag was klein (een paar honderd euro), maar het was wél de eerste keer dat er officieel geld tegenover een eigen idee stond. De campagne slaagde, de hoofdrollen werden gecast en we gingen het land in voor locatieonderzoek.

En toen ging de wereld op slot. Opdrachten vielen weg en de agenda liep leeg. We schoven de shortfilm vooruit en hielden de boel draaiend met wat er wél kon. Voor Lacros ontwikkelden we onze eerste reeks landelijke tv-commercials. Ondertussen bleven we aan de film trekken. Uit de noodzaak voor een productie die onder COVID-maatregelen te draaien zou zijn, begon een nieuw idee te borrelen. Gebeurtenissen op persoonlijk vlak vormden de voedingsbodem voor een nieuw script: één locatie, een oud boerderijtje, ergens rond 1940.

Eerste filmprijs & Gotley-signatuur

In juni wonnen we onze eerste filmprijs. Tegelijk begon er een duidelijke Gotley-signatuur te ontstaan in ons commerciële werk. Producties als Birdfeeder en Sopranos lieten zien dat filmisch vertellen en ambacht prima samen konden gaan met opdrachten voor klanten.

Maar dit jaar bracht ook het inzicht dat mooi en filmisch niet automatisch effectief is als reclame. We werkten aan een idee voor een shortfilm: Saved the World Today. De koers werd helderder. Commercials werden de brandstof om te kunnen blijven bouwen. Film bleef het doel.

Wake-up call

2018 werd een wake-up call-jaar. We investeerden verder in ons kantoor door te doe-het-zelven. Muren bouwen, ruimtes aankleden, buurman en buurman spelen. Met een extra lening van ondernemer en vriend Klaas Bies trokken we de stap naar serieuzer gereedschap, met meer grip equipment en de aanschaf van een camerakraan. Tegelijk voelden we hoe kwetsbaar de basis nog was; er waren maanden waarin we niet rondkwamen. We moesten focussen op een gezonde, voorspelbare inkomstenstroom.

Ondertussen bleven we wel groeien als vaklui. Voor Schouten Gin maakten we een brand film met een volledig 'in-house' gecomponeerde soundtrack. Voor Bouwbedrijf Van de Ven leverden we dat jaar een heuse 'James Bond' bioscoopcommercial, die nog altijd in Industry Bioscoop te zien is. In dezelfde periode werkten we maandenlang aan de documentaire over 100 jaar Noordkade, in samenwerking met Michiel van Twinning Media, die in september 2018 in première ging.

Investeren & improviseren

Het jaar begon met een schrikmoment toen de OG Blackmagic Cinema Camera, beter bekend als 'het blokje', na jaren ons belangrijkste bezit te zijn geweest, letterlijk ontplofte door een verkeerde elektrische aansluiting. We moesten improviseren en snel een oplossing regelen. Er stond namelijk een heuse speelfilm voor de deur: een van Gotley's eerste grote filmopdrachten was het verzorgen van het volledige camera- en beeldregiedepartement voor de internationale speelfilm The Fox van Klaas van Eijkeren. Om de investeringen in de benodigde apparatuur rond te krijgen schoot ondernemer en vriend Klaas Bies te hulp. We kochten groot in. Soms rationeel, soms impulsief, zoals bij de aankoop van een antieke vleugel. We filmden veel, bouwden aan een routine en leerden omgaan met financiële druk. Met jeugdheld Arnold Gelderman als voice-over voor onze eigen Client Journey-commercial en de aanschaf van een nieuwe camera kreeg het jaar een mooie afsluiting.

Het plan wordt werkelijkheid

In dit jaar werd Gotley opgericht. We struinden over de Noordkade als 'wannabe ondernemers'. Het industrieterrein ontwikkelde zich langzaam tot een culturele hotspot vol makers, ondernemers en ambachtslieden. We voelden dat we hier iets konden leren en opbouwen. In geïmproviseerde werksessies, waarbij we soms stiekem ruimtes bij het cultuurcluster annexeerden, schreven we ons ondernemersplan en gaven we steeds concreter vorm aan het idee van een gezamenlijke studio. Gotley werd in eerste instantie bedacht als toekomstplan voor een filmplatform: een plek waar een collectief van filmmakers zich kon ontwikkelen en projectmatig aan film kon werken.

Na een veel te lange en zweterige pitch aan Stefan van de Ven, eigenaar van de Noordkade, kregen we via een ruilconstructie uiteindelijk een enorme ruimte in de NPF Toren in handen. In ruil voor een videoproductie mochten we er het eerste halfjaar kosteloos opstarten. Dat gebaar bleek een kantelpunt. Voor het eerst hadden we een fysieke plek die van ons voelde, en in oktober was het kantoor daadwerkelijk bruikbaar. Studio Gotley was ineens echt.

Zelfstandigheid & een droom

Het tweede stagejaar bracht meer zelfstandigheid. We werkten aan vaste formats en begonnen productieprocessen beter te begrijpen. Tegelijkertijd groeide er een ander verlangen. Grote verlaten industriële ruimtes op de Noordkade in Veghel leidden ons naar een oude fabriekstoren. Stiekem begonnen we te dromen van een eigen plek. De ruimtes waren enorm, industrieel en vervallen. De ideeën waren vaag en ambitieus, maar lieten ons vanaf daar niet meer los.

Stage & vakmanschap

De filmopleiding stuurt ons de echte wereld in. We landen bij Phoenix Cultuur op de Noordkade waar we voor het eerst professioneel worden uitgedaagd. We stapten binnen met het bravoure van jonge makers, waar onze stagebegeleidster Myriam Simmons feilloos doorheen prikte. We hadden nog veel te leren. In die periode draaiden we korte producties voor uiteenlopende ambachten en ontdekten we hoe essentieel heldere communicatie is, én dat een film ook functioneel moet kloppen voor opdrachtgevers. Tijdens een grote productie voor Mars Inc. leerden we Michiel van Twinning Media kennen, die in de jaren daarna uitgroeit tot een hechte vriend en partner.

Het begin van alles

In de zoektocht naar crewleden voor een steampunk-filmidee ontstond op de filmopleiding de eerste serieuze creatieve klik. Als jonge groentjes besloten we buiten schooltijd samen aan het project te werken. Plannen werden uitgetekend, geld werd met ruilhandel bij elkaar gesprokkeld en op een zolderkamer van een oude boerderij werd een set gebouwd. Er was vooral één drijfveer: laten zien dat we iets konden maken.

Creativiteit, ambitie en vriendschap begonnen door elkaar te lopen en de eerste tekenen van een hechte langdurige samenwerking namen vorm aan.